Sondy Voyager 1 i Voyager 2, wystrzelone w 1977 roku, nadal przesyłają naukowe dane z przestrzeni poza Układem Słonecznym. Choć misja zbliża się ku końcowi, urządzenia nadal rejestrują fale plazmowe, które mogą być przetworzone na słyszalne dźwięki. Te nagrania, często opisywane jako tajemnicze, to efekt naturalnych procesów w rozrzedzonej materii międzygwiezdnej, a nie sygnały życia pozaziemskiego. Naukowcy podkreślają, że pomimo ograniczeń energetycznych kontynuują one niezwykle cenne pomiary.

Dźwięki powstają dzięki ruchowi plazmy w środowisku, które, choć bardzo rzadkie, nie jest całkowitą próżnią. W pobliżu Ziemi gęstość wynosi 3–10 cząstek na cm³, a fale plazmowe mogą się w nim rozchodzić. Voyager 1 i 2 rejestrują te zjawiska zarówno wewnątrz, jak i poza granicami heliosfery, co pozwala badać interakcje wiatru słonecznego z materią międzygwiezdną. Rejestracje są przetwarzane na zakres słyszalny dla ludzkiego ucha, co budzi skojarzenia z filmami science fiction.

Zespół misji stopniowo wyłącza mniej istotne instrumenty, by przedłużyć żywotność kluczowych systemów. Ostatnio wyłączono jeden z urządzeń na Voyagerze 1, ale detektor fal plazmowych nadal działa na obu sondach. Pomimo malejącej mocy, naukowcy planują techniczne działania, by sondy mogły przesyłać dane jeszcze przez kilka lat. Gdy połączenie zostanie utracone, Voyager 1 i 2 pozostaną symbolicznymi ambasadorami ludzkości wędrującymi przez przestrzeń międzygwiezdną.