Nereida, dziewiąty i trzeci pod względem wielkości księżyc Neptuna, od dekad pozostawała zagadką dla astronomów. Odkryta w 1949 roku przez Gerarda Kuipera, charakteryzuje się nietypową, wysoce eliptyczną orbitą i brakiem ruchu wstecznego, co kłóci się z teoriami o przechwyconych satelitach. Dzięki obserwacjom Kosmicznego Teleskopu Jamesa Webba i symulacjom komputerowym naukowcy z Caltech doszli do wniosku, że Nereida mogła powstać jako regularny satelita planety, a nie zostać przechwycony z zewnętrznego układu.

W listopadzie 2024 roku doktoranci Matthew Belyakov i M. Ryleigh Davis wykorzystali spektrograf bliskiej podczerwieni JWST, by przeanalizować skład powierzchni Nereidy. Okazało się, że nie pasuje ona do żadnej z trzech znanych grup obiektów z Pasa Kuipera — ani do tych bogatych w wodę, CO2, ani metanol. Jej ciemny, unikalny skład powierzchniowy przypomina raczej lodowe księżyce Urana niż przechwycone obiekty. To wskazuje, że Nereida nie pochodzi z Pasa Kuipera, jak dotąd sądzono.

Kluczem do rozwiązania zagadki był Tryton — masywny księżyc Neptuna, który najprawdopodobniej został przechwycony. Symulacje N-ciał pokazały, że przybycie Trytona rozerwało pierwotny układ satelitarny planety. W tym chaotycznym procesie inne księżyce zostały zniszczone, ale jeden — Nereida — mógł zostać wyrzucony na obecną eliptyczną orbitę, zachowując swoją strukturę. W 20 procentach symulacji układ kończył się stabilizacją Trytona i przetrwaniem jednego satelity na orbicie podobnej do Nereidy.

Badacze uważają, że Nereida to najprawdopodobniej ostatni nietknięty pierwotny księżyc Neptuna — żywy relikt układu sprzed kataklizmu spowodowanego przez Trytona. Wewnętrzne księżyce, jak Proteusz, mogą być dopiero ponownie zlepionymi fragmentami zniszczonych ciał. Odkrycie to pomaga lepiej zrozumieć historię wczesnego Układu Słonecznego i procesy, które kształtowały układ planetarny.