Nowe badanie naukowców z Uniwersytetu w Zurychu i Instytutu Maxa Plancka pokazuje zaskakującą zależność między różnorodnością genetyczną populacji a zróżnicowaniem struktur językowych. Analizując dane z ponad 650 populacji i 4000 języków, zespół odkrył, że im niższa różnorodność genetyczna w regionie, tym większa różnorodność językowa — efekt przeciwny do intuicji. To wynika z historii izolacji: grupy zamknięte geograficznie zachowały jednorodność genetyczną, ale ich języki rozwijały się niezależnie, tworząc unikalne struktury. W przeciwieństwie do nich, regiony z intensywnymi migracjami mają mieszane geny, ale języki, które się ujednoliciły pod wpływem kontaktów. Zależność utrzymuje się nawet po uwzględnieniu terenu, klimatu czy gęstości zaludnienia, co czyni ją jednym z najsilniejszych statystycznie czynników wpływających na krajobraz językowy. Odkrycie podkreśla wagę stref akumulacji — obszarów, gdzie zachowała się pierwotna różnorodność językowa — jako klucza do zrozumienia przeszłości ludzkości przed falami ekspansji.