Encefalopatia śpiączkowa (encephalitis lethargica) to tajemnicze schorzenie neurologiczne, które pojawiło się w Europie zimą 1916 roku. Pierwsze przypadki opisał wiedeński lekarz Constantin von Economo. Choroba zaczynała się jak infekcja – z podgorączką, bólem głowy i gardła – ale u wielu pacjentów stan gwałtownie się pogarszał, prowadząc do głębokiego letargu, porażenia i śmierci. Według danych z lat 1918–1927 choroba zabiła ponad 500 tys. osób na całym świecie.

Lekarze wyróżnili kilka odmian encefalopatii śpiączkowej. Postać senno-oftalmoplegiczna wiązała się z ekstremalną sennością, ale częściej kończyła się przeżyciem niż inne formy. Inne przypadki obejmowały bezsenność, drżenie, sztywność i mimowolne ruchy. U części pacjentów objawy nawracały nawet po latach, prowadząc do trwałych uszkodzeń układu nerwowego.

Przez lata podejrzewano związek choroby z pandemią hiszpanki w 1918 roku, ale analizy danych nie potwierdziły tej zależności. Badacze rozważali też wpływ enterowirusów, opierając się na nielicznych próbkach mózgu, jednak dowody były niespójne. W 1927 roku epidemia nagle ustała, a choroba zniknęła bez śladu. Do dziś jej przyczyna pozostaje nieznana.