De Maan drijft elk jaar gemiddeld 3,8 centimeter verder weg van de Aarde, een proces dat al miljarden jaren doorgaat. Deze langzame verandering wordt veroorzaakt door getijdenkrachten: de zwaartekracht van de Maan vervormt de oceanen, en omdat de Aarde sneller draait dan de Maan om haar heen beweegt, ontstaan er vloedbergen die een zwaartekrachtduw geven die de Maan langzaam naar buiten duwt. Tegelijkertijd vertraagt de aardrotatie, waardoor onze dagen letterlijk langer worden – een effect dat over miljoenen jaren zichtbaar is in fossiele schelpen die aantonen dat een dag in het Krijtperiode nog maar 23,5 uur duurde.

Wetenschappers bevestigen de wegdrifting met precisie door lasermetingen naar retroreflectoren die tijdens de Apollo-missies op de Maan werden geplaatst. Deze data tonen jaar na jaar dezelfde toename in afstand. Daarnaast leveren paleontologische vondsten extra bewijs: groeilijnen in 70 miljoen jaar oude mosselschelpen bevestigen de kortere daglengte in het verleden.

Op de lange termijn zullen deze veranderingen consequenties hebben. Totale zonsverduisteringen worden zeldzamer omdat de Maan aan de hemel kleiner lijkt. Over miljarden jaren zou de Aarde uiteindelijk synchroon kunnen raken met de Maan in een zogeheten getijdenvergrendeling, maar lang daarvoor zal de opwarmende Zon de oceanen laten verdampen, waardoor het getijdenmechanisme stopt. Uiteindelijk zal de Zon als rode reus zowel de Aarde als de Maan opslokken.