เกาะอัมสเตอร์ดัมในมหาสมุทรอินเดียตอนใต้ เคยเป็นที่อยู่ของฝูงวัวป่าที่ขยายตัวจากวัวเพียง 5 ตัวที่ถูกทิ้งไว้ในปี 1871 แม้สภาพเกาะจะหนาวชื้นและห่างไกล แต่วัวกลุ่มนี้กลับขยายพันธุ์จนมีมากถึง 2,000 ตัวในปี 1952 และอยู่รอดต่อไปกว่า 130 ปี แม้ไม่มีมนุษย์ดูแลหรือผู้ล่าตามธรรมชาติ

งานวิจัยใหม่ที่ตีพิมพ์ในวารสาร Molecular Biology and Evolution ในเดือนพฤษภาคม 2026 ใช้การวิเคราะห์ดีเอ็นเอจากตัวอย่างที่เก็บในปี 1992 และ 2006 พบว่า วัวเหล่านี้ไม่ใช่สายพันธุ์เดียว แต่มีการผสมข้ามสายพันธุ์ระหว่างวัวยุโรป (โดยเฉพาะเจอร์ซีย์) กับวัวซีบูจากมหาสมุทรอินเดีย ซึ่งช่วยให้พวกมันมีความหลากหลายทางพันธุกรรมสูง แม้เริ่มจากประชากรน้อยมาก

ความหลากหลายนี้ช่วยให้วัวปรับตัวได้ดีทั้งต่อสภาพอากาศหนาวและอาหารที่จำกัด แม้จะมีการผสมพันธุ์ในเครือญาติ แต่ไม่เกิดโรคทางพันธุกรรมรุนแรงอย่างที่คาด ซึ่งหักล้างทฤษฎี 'วัวแคระบนเกาะ' ที่เคยเชื่อว่าสัตว์ใหญ่จะหดตัวเมื่ออยู่บนเกาะโดดเดี่ยว

อย่างไรก็ตาม ฝูงวัวกลายเป็นสายพันธุ์รุกรานที่ทำลายพืชพื้นเมืองและคุกคามนกอัลบาทรอสอัมสเตอร์ดัม จนทางการฝรั่งเศสต้องเริ่มควบคุมประชากรตั้งแต่ปี 1980 และกำจัดวัวตัวสุดท้ายในปี 2010 เพื่อฟื้นฟูระบบนิเวศ

แม้วัวจะสูญพันธุ์จากเกาะไปแล้ว แต่ตัวอย่างดีเอ็นเอที่เก็บไว้ยังเป็นข้อมูลสำคัญในการศึกษาการอยู่รอดของประชากรขนาดเล็ก การปรับตัวทางพันธุกรรม และผลกระทบของสายพันธุ์ผสมต่อการอยู่รอดในสภาพแวดล้อมที่รุนแรง