Nowe badanie przeprowadzone przez zespół z Yale Center for Biodiversity and Global Change pokazuje, że sama obecność człowieka — nie tylko zmiana krajobrazu — znacząco wpływa na zachowanie dzikich zwierząt. Naukowcy analizowali ponad 11,8 miliona punktów lokalizacyjnych z ponad 4500 osobników 37 gatunków (22 ptaków i 15 ssaków) na terenie USA, wykorzystując dane GPS i anonimowe dane z telefonów komórkowych, by śledzić ludzką aktywność.

Kluczowym momentem był okres pandemii COVID-19, kiedy lockdowny stworzyły naturalny eksperyment: ruch ludzi gwałtownie spadł, co pozwoliło oddzielić wpływ samej obecności człowieka od długotrwałych zmian krajobrazu, takich jak zabudowa czy rolnictwo. Wyniki pokazały, że ponad 65% gatunków zmieniało sposób użytkowania przestrzeni w reakcji na ludzi, szczególnie w mniej przekształconych, dzikich siedliskach.

Reakcje były zróżnicowane: większość ssaków ograniczała zasięg ruchów, ale wilk — mimo wrażliwości na ludzi — go poszerzał, prawdopodobnie by unikać kontaktu. Kruki korzystały z odpadków i rozszerzały terytoria, podczas gdy kojoty, mimo podobnego pokarmu, ograniczały ruchy z powodu prześladowania. Badanie sugeruje, że ochrona przyrody powinna uwzględniać nie tylko zachowanie siedlisk, ale też czas i intensywność ludzkiej aktywności.

Wnioski wskazują na potrzebę dynamicznego zarządzania przestrzenią — np. ograniczania ruchu w kluczowych porach roku — by wspierać koegzystencję. Strategie ochrony muszą być dostosowane do konkretnych gatunków i warunków lokalnych, a nie jednolite.