Dünya genelinde kişi başı et tüketimi arasında büyük farklar bulunuyor. World Population Review verilerine göre, Pasifik adalarından bazıları ve iç kesim göçebe topluluklar en yüksek tüketimi gösterirken, Türkiye 46,8 kilogram ile küresel ortalamanın altında yer alıyor. Tonga yıllık 148 kilogram ile zirvede, ardından 132 kilogram ile Moğolistan ve 124 kilogram ile Saint Vincent ve Grenadinler geliyor. Bu yüksek tüketim, özellikle tarım alanının sınırlı olduğu bölgelerde protein ihtiyacının hayvansal kaynaklarla karşılanmasıyla açıklanıyor.

Türkiye'de et tüketiminin düşük olması sadece ekonomik nedenlerle değil, geleneksel Türk mutfağının sebze, bakliyat ve tahıllara dayalı yapısıyla da ilişkili. Akdeniz ülkeleriyle karşılaştırıldığında bile bu oran dikkat çekici düzeyde düşük. İspanya ve Portekiz gibi ülkelerin et tüketimi Türkiye'nin iki katını aşabiliyor.

Aynı zamanda, artan et tüketiminin çevresel maliyeti de günden güne daha görünür hale geliyor. Hayvancılık, su kaynaklarını tüketiyor, karbon emisyonunu artırıyor ve ormanların yok olmasına neden oluyor. Bu nedenle, Türkiye'nin dengeli beslenme modeli, iklim krizi ve kaynak sınırlılığı karşısında sürdürülebilir bir örnek olarak değerlendiriliyor. Ancak, kentleşme ve yaşam tarzı değişiklikleriyle birlikte et tüketiminin artıp artmayacağı ise izlenmesi gereken bir gelişmeyi oluşturuyor.