Z rosnącą liczbą instalacji fotowoltaicznych w Europie i Polsce, pojawia się pytanie: co się dzieje z panelami po zakończeniu ich 25-letniego cyklu życia? Choć technologia pomaga w walce z klimatem, jej późniejszy etap – recykling – staje się nowym wyzwaniem. Zużyte panele zawierają nie tylko szkło i aluminium, ale także ołów, krzem i cienkie warstwy metali rzadkich, co wymaga zaawansowanych procesów przetwarzania. Bez odpowiednich zakładów i systemów mogą stać się zagrożeniem dla środowiska.

W Unii Europejskiej panele fotowoltaiczne od 2012 roku są objęte dyrektywą WEEE, która nakłada obowiązek finansowania recyklingu na producentów i importerów. W krajach takich jak Francja czy Niemcy powstały już nowoczesne instalacje przetwarzające, które odzyskują nawet srebro czy krzem. W Polsce jednak brakuje takich zakładów, a firmy montażowe często nie oferują procedur odbioru zużytych modułów.

Ekspertów niepokoi ryzyko powstania czarnego rynku – tanie demontaże mogą prowadzić do wywożenia odpadów poza granice UE, gdzie są składowane bez odpowiednich zabezpieczeń. Choć panele mogą działać dłużej niż 25 lat, ich wydajność stopniowo spada, co z czasem czyni je nieopłacalnymi. Problem nie leży w nagłym uszkodzeniu, ale w braku gotowego systemu gospodarki obiegu zamkniętego dla tej technologii.