Napięcia handlowe między Unią Europejską a Chinami przybierają na sile, a według ekspertki Alicji Bachulskiej z Europejskiej Rady Spraw Zagranicznych wojna handlowa trwa już od kilku lat. Choć oficjalnie nie ogłoszono konfliktu, obie strony wymieniają celnymi sankcjami: od dodatkowych ceł na chińskie samochody elektryczne po odwetowe działania Pekinu wobec europejskiej wieprzowiny i koniaku. Deficyt handlowy UE wobec Chin sięga rekordów – import rośnie, a eksport systematycznie spada od 2023 roku. Dodatkowo, Europa staje przed ryzykiem strategicznym: uzależnienie od chińskich dostaw w kluczowych sektorach, takich jak półprzewodniki, baterie litowo-jonowe czy metale ziem rzadkie, zagrożone są także infrastruktura krytyczna i bezpieczeństwo danych.

UE podejmuje kroki zmniejszania ryzyka (de-risking), wprowadzając ograniczenia dla dostawców z krajów o wysokim ryzyku, w tym Chin. Od kwietnia 2026 roku projekty energetyczne korzystające z chińskich falowników nie mogą ubiegać się o unijne dofinansowanie. Równolegle przygotowywane są przepisy wymuszające dywersyfikację dostaw – firmy będą mogły kupować do 30–40% kluczowych komponentów od jednego dostawcy. Chiny odpowiedziały już ograniczeniami eksportu surowców, co spowolniło produkcję aut i czołgów w Niemczech.

Ekspertka podkreśla, że Chiny traktują UE nie jako jednego gracza, ale próbują rozgrywać poszczególne kraje poprzez dwustronne ustępstwa. Unia dysponuje jednak mechanizmami, takimi jak Anti-Coercion Instrument, które mogą służyć presji handlowej – jednak brakuje odwagi politycznej, by je użyć. Stawką jest przyszłość europejskiego przemysłu i niepodległość strategiczna.