W kwietniu 2026 roku rosyjski Korpus Afrykański wycofał się z miasta Kidal na północy Mali, pozostawiając bazę wojskową w rękach rebeliantów z Frontu Wyzwolenia Azawadu (FLA) i wspieranych przez dżihadystów z Grupy Wsparcia Muzułmanów i Islamu (JNIM). To znaczący przełom w regionie Sahelu, gdzie od lat trwa walka o kontrolę terytorialną i wpływ. Mali, Niger i Burkina Faso — wszystkie pod rządami wojskowymi — opierały się na wsparciu Rosji, licząc na stabilizację i walkę z ekstremizmem. Jednak teraz upadek Kidal pokazuje, że obecność rosyjska nie gwarantuje bezpieczeństwa ani długotrwałej kontroli.

Rosja, kontynuując strategię Kremla po upadku Grupy Wagnera, starała się umocnić pozycje w Afryce poprzez bezpośrednie zaangażowanie wojskowe. Jednak analitycy wskazują, że jej działania są powierzchowne i nie angażują się w rozwiązanie głębszych problemów — takich jak słabe instytucje, korupcja czy marginalizacja etniczna. Według Héniego Nsaibii z ACLED, Rosjanie nie rozwiązują przyczyn niestabilności, tylko ją eksplorują. Tymczasem lokalne siły rebelianckie, wspierane przez dżihadystów, zyskują na sile i zaufaniu wśród ludności cywilnej, oskarżając rosyjskie siły o zbrodnie wojenne.

Sytuacja w Mali pozostaje napiętna. Choć rosyjski MON twierdzi, że wycofanie się miało zapobiec zamachowi stanu, to rzeczywistość wskazuje na upadek reputacji Moskwy. Think tanki z Niemiec, Senegalu i Polski zwracają uwagę, że filmowy odwrót z Kidal może być traktowany jako symbol upadku rosyjskiego wpływu. Mimo to, władze w Bamako nie mają obecnie innych sojuszników — tylko Rosja jest gotowa wysyłać wojska do regionu. To stawia Mali w trudnej pozycji: między utratą suwerenności a utratą kontroli nad terytorium.