Wojna na Ukrainie zmieniła sposób prowadzenia walki — kluczową rolę odgrywają drony taktyczne, które działają w warstwie niskiego lotu, zwanej „małym niebem”. Rosja i Ukraina rozwijają swoje zdolności w tempie tygodniowym, szybko testując i wdrażając nowe rozwiązania. W przeciwieństwie do nich, NATO i Polska działają w wolniejszym, pokojowym rytmie, gdzie decyzje trwają lata, a brakuje spójnej doktryny użycia dronów na poziomie plutonu czy brygady. Polska armia testuje technologie, ale nie ma jasnych etatów dla operatorów ani harmonogramów szkoleń, co ogranicza skuteczność nawet najnowszego sprzętu.

Na konferencji Technodron 26 w maju 2026 roku eksperci z wojska, przemysłu i służb podkreślili ogromną przepaść między tempem wojennym a proceduralnymi barierami zachodniego systemu. Małe i średnie firmy, które potrafią szybko produkować drony, napotykają trudności w wejściu do łańcuchów zamówień publicznych. Brakuje też jasnej strategii finansowania i wdrożenia — czy lepiej inwestować w niewielką liczbę idealnych dronów, czy w dużą liczbę wystarczająco dobrych?

Ekspert ppłk rez. Maciej Korowaj formułuje sześć rekomendacji: stworzenie doktryny walki o „małe niebo”, budowa własnej linii dronów jako standardu działania, wzmocnienie walki radioelektronicznej, szybka ścieżka dla innowacji, zmiana mentalności co do skali produkcji i oparcie rezerwy przemysłowej na małych firmach. Największym wyzwaniem nie jest technologia, ale zdolność systemu do szybkiego uczenia się i podejmowania decyzji pod presją. Bez zmiany tempa, technologiczna przewaga Zachodu może okazać się iluzją.