Kuba przeżywa najgorszy kryzys gospodarczy od dekad, po utracie dostaw ropy z Wenezueli, które stanowiły fundament jej energetyki. Po aresztowaniu Nicolása Maduro przez amerykańskie siły specjalne w styczniu 2026 roku, dostawy ropy do Kuby całkowicie ustały, ponieważ potencjalni dostawcy obawiają się sankcji USA. Kraj zużywa 100 tysięcy baryłek dziennie, ale od kwietnia żadna tankowce nie przybiły do kubańskich portów. Rezerwy strategiczne zostały wyczerpane, a lokalne rafinerie nie są w stanie pokryć zapotrzebowania.

Bez energii elektrownie pracują na jednej trzeciej mocy, co skutkuje blackoutami trwającymi średnio 20 godzin dziennie. Prąd wraca tylko w największych miastach i ośrodkach turystycznych, a brak energii wpływa na działanie szpitali, systemu wodociągowego i komunikacji. Usługi publiczne są paraliżowane – karetki stoją, leki psują się w lodówkach, a tydzień roboczy skrócono do czterech dni.

Turystyka, dotychczasowe koło ratunkowe dla gospodarki, załamała się po odwołaniu ponad 1500 lotów z powodu braku paliwa lotniczego. W pierwszym kwartale 2026 roku liczba turystów spadła o połowę w porównaniu z rokiem poprzednim, a obłożenie hoteli nie przekracza 20 procent. Międzynarodowe linie lotnicze zawiesiły połączenia, a nawet Rosjanie – potencjalni zastępcy zachodnich turystów – nie napływają w znaczących liczbach.

W tle rośnie napięcie międzynarodowe: amerykański sąd postawił zarzuty Raúlowi Castro, co może być sygnałem nadchodzącej interwencji lub wymiany politycznej. Kubanie żyją dziś w warunkach, które przypominają lata 90., po upadku Związku Radzieckiego, ale bez widocznej drogi wyjścia.