Wabak Ebola di Republik Demokratik Congo (DRC) pada mulanya disalahfahami oleh komuniti setempat sebagai 'penyakit mistik' atau sumpahan dukun, setelah kematian misteri berlaku di wilayah Ituri. Kes pertama muncul pada pertengahan April di Mongbwalu, kawasan perlombongan emas, sebelum WHO mengesahkannya sebagai wabak Ebola ke-17 di negara itu. WHO mengisytihar kejadian ini sebagai kecemasan kesihatan antarabangsa pada 19 Mei 2026. Wabak ini disebabkan oleh strain Bundibugyo yang telah mencatat hampir 140 kematian dan 600 kes disyaki di wilayah Ituri dan Kivu Utara, dengan dua kes disahkan di Uganda.

Penyebaran wabak menjadi lebih rumit kerana berlaku di kawasan yang dikuasai kumpulan pemberontak seperti M23 yang disokong Rwanda, menyukarkan usaha bantuan dan kawalan penyakit. Kakitangan perubatan menghadapi kekurangan bekalan asas akibat pemotongan bantuan asing, yang melemahkan sistem kesihatan tempatan. Selain itu, penularan di kawasan padat penduduk turut meningkatkan risiko jangkitan lanjut.

Respons antarabangsa telah dimulakan, dengan Britain menjanjikan bantuan sehingga 20 juta pound dan AS menyediakan AS$23 juta serta merancang membuka 50 klinik di DRC dan Uganda. CEPI memperingatkan bahawa kes disahkan mungkin hanya sebahagian kecil daripada jumlah sebenar, dan sasaran pembangunan vaksin dalam 100 hari tetap mencabar.